This post is also available in:
شبه قاره سادات (سیدها)
سادات یکی از مهمترین طبقات شناخته شده در این شبه قاره شناخته شده است. در جریان تحولات سیاسی – نظامی مسلمانان در سرزمین هند.
با تأثیر کلام و شخصیت و شخصیت معنوی آنها. آنها باعث شدند هندی ها اعتقادات خود را بپذیرند و قدرت مذهبی و نفوذ اجتماعی آنها باعث شد که سلاطین سنی هرگز خود را معصوم ندانند. سادات به دلیل موقعیت مذهبی خود در جهان اسلام ، موفق به ترویج اسلام و مذهب شیعه در شبه قاره شدند. و با نقش آفرینی در مسائل اجتماعی جامعه هند و شرکت در مسابقات سیاسی ؛ آنها موقعیت خود را با حاکمان و مردم تقویت کردند.
سادات بارا ، لقبی که از زمان اکبرشاه به صاحبان دوازده سکونت گاه در دوآب ، واقع در منطقه مظفرنگر در ایالت اوتار پرادش در شمال هند (“بارا” یک کلمه هندی به معنای دوازده) است.
پس از استقرار سلسله مغول در ایران و بین النهرین (حدود 656) ، بسیاری از خانواده های سادات به هند مهاجرت کردند و در شمال هند ، از پنجاب تا چشمه ، به آنها اسکان دادند. برخی از این مهاجران بسیار سختکوش بودند که نه تنها املاک خود را به خوبی اداره می کردند ، بلکه به ساکنین محلی هندو نیز کمک و پشتیبانی رساندند.
بیشتر سادات در زمان سلطنت حاکمان مغول دهلی ، از سال 1530 از ایران (سلسله صفوی ایران از 1501 تا 1736) و عراق به عراق به شبه قاره نقل مکان کردند که اکثر آنها فارسی زبان بودند. آنها درجات عالی رسمی و نظامی را بدست آورده اند.
هند
در هند ، سیدهای حضرموت (در درجه اول از خاك خاورمیانه و ورودی فارس) تحسین گسترده ای را به دست آوردند.
جامعه عظیمی از سیدها در نانگانالور ، چنای و اطراف آن ساکن هستند. که مستقیماً از سیدهای عراق پیروی می کنند.
خانواده های سنتی سید هر از چندی در خارج از جامعه خود ازدواج می کنند ، و مراسم عروسی را در خانواده های “نجیب الطرفین” (از افت شدید سید از طرف مادر و پدر) تأکید می کنند.
جمعیت سید در هند
جمعیت سید در هند بالغ بر 7،017،000 نفر ، با بیشترین جمعیت در اوتار پرادش (1،493،000) تخمین زده شده است. ماهاراشترا (1،108،000) ، کارناتاکا (766،000) آندرا پرادش (727،000) ، راجستان (497،000) ، بیهار (419،000) ، بنگال غربی (372،000) مادیا پرادش (307،000) ، گجرات (245،000) ، تامیل نادو (206،000) و 25،000 در جامو و کشمیر.
سیدها همچنین در ایالت شمال شرقی آسام یافت می شوند ، جایی که آنها علاوه بر این به عنوان داوانان اشاره می کنند.
جمعیت سید در هند
جمعیت سید در هند بالغ بر 7،017،000 نفر ، با بیشترین جمعیت در اوتار پرادش (1،493،000) تخلیه شده است. ماهاراشترا (1،108،000) ، کارناتاکا (766،000) آندرا پرادش (727،000) ، راجستان (497،000) ، بیهار (419،000) ، بنگال غربی (372،000) مادیا پرادش (307،000) ) ، گجرات (245،000) ، تامیل نادو (206،000) و 25،000 در جامو و کشمیر.
سیدها نیز در ایالت شمال شرقی آسام پیدا می شوند ، جایی که آنها را بر این عنوان داوانان ذکر می کنند.
اگرچه کمتر از 3٪ از جمعیت مسلمان را تشکیل می دهند ، اما بخش بیشتری از منابع مالی را کنترل می کنند. جامعه نیز دارای نرخ تحصیلات فوق العاده بالایی است.
پارتیشن در سال 1947 یک وضعیت آسیب زا برای جامعه ایجاد کرد و خانواده های زیادی مجبور به جدا شدن و انتقال به پاکستان شدند. این امر پس از لغو سیستم فئودالی صورت گرفت ، جایی که به آنجا منتقل می شود در میان کسانی که تا زمان ورود دوباره توزیع می شوند.
بسیاری از سیدانی که در هند باقی مانده اند در حال حاضر کشاورزان متوسط و کمی هستند. در حالی که در مناطق شهری آنها به سمت مشاغل مدرن حرکت می کردند.
سیدهای پنجاب جایی برای حسنی ها (نزدیکان حسن) دارند. حسینى (نزدیکان حسین)؛ زیدی (نزدیکان زید بن علی ، نوه حسین) ؛ رضوی ، (بستگان علی الرضا)؛ و نقوی و زیر طبقه آنها بخاری (بستگان علی الهادی).
تامیل نادو
تعداد قابل توجهی از سیدها در تامیل نادو زندگی می کنند که عموماً در شهرها تمرکز می کنند. به عنوان مثال Erwadi ، Nagore ، Madurai و Kayalpattinam. بدوشا سلطان سید ابراهیم شاهد از اروادی ، سید حسین حسینی در مرکز قرن 12 به هند جنوبی سفر کرد. قبیله لووایی که در اروادی زندگی می کنند ، سیدانی با همان اجداد واحد به حساب می آیند.
فرزندان “شاهول حمید عبدالقادر بادوشا” از ناگور در آنجا زندگی می کردند. آنها با عنوان قبیله ای “صاحب یا صابو” که از سیدها شمرده می شود تماس گرفتند.
کازی سید تاج الدین فرزند مفتی جمال الدین المعابری کازیمار را تأسیس کرد. مسجد عظیم در قرن سیزدهم ممکن است مسجد اولیه مادورایی از سادات حسینى باشد.
نزدیکان وی (سیدها-قاضی ها-هوقدارها) بیش از هفت قرن در همان منطقه جاده کازیمار در مرکز شهر مادورایی زندگی می کردند. آنها بر مسجد عظیم کازیمار که توسط نیاکانشان ساخته شده نظارت می کنند. کودک جوانتر سید تاج الدین ، کازی علاالدین ، در کیالپاتینام زندگی می کرد.
اوتار پرادش U.P.
سلف بورا سیدها ، “سید ابوالفرح فرح الحسینی الوستی” ، خانه منحصر به فرد خود را در واسط عراق پاکسازی کرد. در پایان قرن سیزدهم با دوازده فرزند خود به هند نقل مکان کرد و در آنجا چهار شهر در Sirhind-Fatehgarh بدست آورد. در قرن شانزدهم ، نزدیکان ابوالفرح شهرهای بوره در مظفرنگر را تصرف کردند.
سادات عبدالله پور میروت از بستگان فوق العاده ‘جلال الدین سرخ-پوش بخاری’. آنها یک جاگیردارا گسترده و متشکل از 52 روستا داشتند. ‘عبدالله پور’ به نام سید میرعبدالله نقوی ال بخاری ، كوت پست این را در قرن شانزدهم ساخت. این خانه اصلی او بود.
بخاری عبداله پور به کانوجی بخاری و جلال بخاری تقسیم می شود. کاناوجی از بستگان ‘جلال الدین حیدر’ از طریق ‘سید محبوب محبوب’ یا ‘شاه جوهنا’ شمرده می شود. فرزند یک جنگجو و مشاور ارشد “سیکندر لودی”.
سید قدرت نقوی البخاری؛ نویسنده ‘Ghalib Kaun hai’، ‘Asaas-i-Urdu’، ‘Ghalib-i-sad rang’، ‘Seerat-un-Nabi؛ متولد شده در اینجا پس از ارسال بسته به پاکستان نقل مکان کرد.
سیدهای بیلگرام
سیدهای بیلگرام به عنوان سیدهای حسین دسته بندی می شوند ، ریشه آنها به واسط عراق برمی گردد. پیشین آنها ، سید محمد صغرا ، سید زیدی از عراق ، در میان كمك به سلطان ایلتوتمیش وارد هند شد. در سالهای 1217–18 خانواده غالب شدند و در بلگرام اقامت گزیدند.
صوفی برجسته ای که در یک خانواده سید جایگاه داشت ، سید سالار مسعود بود. بسیاری از خانواده های سید عوض ادعای وراثت از آنها را دارند. سیدهای سالون (رابرللی) ، جروال (بحرائیچ) ، کینتور (بارابانکی) و زیدپور (بارابانکی) از طالقاداران (استادان بدوی) مشهور در استان عوض بودند.
سادات همچنین در کناوج یافتند که نسب آنها را از طریق حسین علی هادی ، شاخه ای از “نقوی بخاری” از حسین ردیابی می کنند. مشهور ‘پیر سید محبوب علم نقوی ال بخاری’ فرزند جنگجوی بزرگ ‘سید صدارالدین شاه کبیر نقوی’ ؛ شخص مقدس به طور مشترک مشاور ارشد سیکندر لودی علاوه بر این در کاناوج متولد شد و 66 سال از زندگی خود را در “کاناوج” گذراند. پس از آن به شاه جیونا نقل مکان کرد. مسجد ‘Makhdoom Jahaniya’ هنوز در شیکانا ، ‘Kannauj’ نمایش داده می شود.
‘نواب صدیق حسن خان’ از کاناوج. او ممکن است بخاری نقوی باشد که سید در اوایل دهه 1800 از اسلام شیعه به اسلام سنی تغییر یافته است.
شمال هند
وقت شناسانه ترین جنبش سیدها از افغانستان به شمال هند در سال 1032 انجام شد. فرماندهی مرکزی نظامی خود را در “Satrikh” (16 کیلومتری (9.9 مایل) زیدپور) در Barabanki ، اوتار پرادش مستقر کردند.
آنها به عنوان زائران اصلی مسلمان در شمال هند در نظر گرفته می شوند. در سال 1033 ، “قاضی سعید سالار مسعود” در جنگ بهرائیچ ، منطقه مرزی خود به قتل رسید.
قاضی سایاد سالار مسعود فرزندی نداشت. عموی پدر و مادر وی سید معروف الدین قاضی و خانواده اش در تیجارا زندگی می کردند تا اینکه سال 1857 چندی پیش آنها به بوپال نقل مکان کردند.
‘سید احمد رضوی کشمیری’ و ‘خان بهادر آقا حسینى’ هر دو سید رضوی از طریق ‘آاقا میر سید حسین قمی رضوی’ بودند. پناهگاه مقدس خود در شهر Zainageer سوپور ، کشمیر است.
قاضی پور
سیدهای عراقی یا اخوت عراقی ها در شرق اوتار پرادش از نزدیکان سید مسعود الحسینی هستند. آنها در سال 1330 خورشیدی در میان حاکمیت قوطی سلطان محمد از عراق به هند آمدند.
وی با هفت فرزند و چهل رزمنده خود در غازی پور (U.P.) اقامت گزید. تعداد کمی از آنها (یعنی “سید ابوبکر” در نونهارا ، قاضی پور) به اسلام سنی تغییر مذهب دادند. در حدود “سلطان ابراهیم لودی” در حدود سال 1517. نزدیکان شیعه وی در حال حاضر به نام سید غازی پور شناخته می شوند.
سیدهای سید ناگلی یا سعید ناگلی یا سیدهای باقواری در میان دوره سلطنت از ترمز (ازبکستان) نقل مکان کرده بودند.
سیکندر لودی هنگامی که ‘میر سید محمد الحسای ترمزی’ (باقری سید) به هند آمد و در سید ناگل مستقر شد ، حاکم دهلی بود.
قاضی نورالله شوستری
برجسته ترین شخصیت مهم تاریخ سید در اوتار پرادش قاضی نورالله شوستری بود. وی در سال 1549 از مشهد در ایران نقل مکان کرد و به دربار اکبر حاکم مغول پیوست. اکبر شوستری را به عنوان سرمایه اصلی خود نامید که از موقعیت خود برای تقویت وضعیت خانواده های مختلف سید استفاده کرد.
آنها در پست های نظارتی مورد علاقه قرار می گرفتند و یک نوک مورد علاقه را شکل می دادند. وقتی امپراتوری مغول متلاشی شد ، سید نقشی اساسی در مسائل آشفته قانونگذاری آن زمان داشت.
متخصصان استعمار مدرن انگلیس که مغولها را جانشین خود کردند. پس از نبرد نبرد بوکسار برای کار با جگاردارهای مختلف سید یک انتخاب مشاعلی انجام داد.
چندین سید طالقدار در عوض صاحبان زمین قابل توجهی در زیر دولت استعمار انگلیس بودند. سیدهای بیشماری دیگر در سازمان ایالتی مشارکت داشتند. پس از ابطال چارچوب زمینداری ، تعداد زیادی سید جاگیردار (مثلاً قاضی پور) مجبور شدند خانه های خود را بیرون آورند.
بیهار
شاخه متنوعی از سید در بهار به دنبال خانواده خود به عراق و ایران. بارزترین سید بهار نزدیکان افراد مقدس صوفیه “شرف الدین منری” و “مالک ابراهیم بایو” بوده است. مقبره آنها در بهار شریف در زیر مطالعه باستان شناسی هند محفوظ است.
سیدها صاحبان مالکیت ، قاضی ، مشاور ، استخدام آگاه ، با احترام ، روحانی ، مربی ، بازرگان و کشاورز بودند. آنها اخیراً به طور گسترده در استقلال هند در موضوعات قانونگذاری بیهاری گنجانده شده اند. مانند Bihar برای شروع ، در خدمت محمد یونس ، یکی از اعضای هماهنگ ابراهیم مالک بایا باشید. بیشترین هویت قابل توجه سعادت از بیهار مربوط به دسنا ، بیهار بود.
برای تصویرسازی سید محمد سعید روضه ، عبدالقوی دسنوی و سلیمان ندوی. کتابخانه دسنا که در سال 1892 تأسیس شد ، دارای هزاران ترکیب باستانی فارسی و اردو بود.
پس از بخش هند ، در میان اوقات قابل بحث جابجایی جمعی به پاکستان ، کتاب ها به کتابخانه خدا بخش خان در پاتنا اهدا شد. بعداً منطقه ای دسنا ساخته شد تا این گنجینه ها را در خود جای دهد.
گجرات
بیشتر خانواده های سید / سید از افرادی هستند که توسط حکام مسلمان دعوت شده اند تا به عنوان مشاور و مدیر خدمت کنند. آنها زمین و املاک را به سادات اعطا کردند.
در دوره سلطان محمود بیگادا (14511–1511) ، سلطان زمینی را به سه برادر سید فراهم کرد. و کمک هزینه ای برای استقرار در آنجا پس از پیروزی قلعه پاواگاد. در سال 1484 سلطان قلعه را در 21 نوامبر 1484 فتح کرد و پایتخت خود را به چمپانر منتقل کرد. وی در دامنه قلعه پاوگاد کاملاً بازسازی کرد و نام آن را محمدآباد گذاشت.
در زمان حکومت مغول در گجرات (1550–1750) ، سید اکثر پست های مدنی و کلیسایی را در اختیار داشت. به عنوان مثال ، سیدان ثسرا ، منطقه خدا ، توسط امپراطور مغول ، اورنگ زیب ، برای خدمت به عنوان مدیران و قضات دعوت شده است. به آنها کمکهای زمینی داده شد تا در آنجا ساکن شوند.
آنها بخش قابل توجهی از ارتش مغول را تشکیل می دادند ، بسیاری هنوز در شهرهای پادگان قدیمی مسلمان مانند احمدآباد زندگی می کنند. بسیاری از مقدسین صوفی اولیه که به گجرات آمدند متعلق به خانواده های سید بودند. بیشتر آنها از آسیای میانه ، ایران ، یمن ، عمان ، بصره و بحرین آمده اند.
کرالا
کرالا دارای وابستگی 2000 ساله با عربستان است. در مالایالامی ، تنگال یک عنوان مسلمان است که تقریباً قابل مقایسه با سید است.
تنگال های امروزی جمع شده اند تا از خانواده های سید لغو شوند. آنها برای تعیین تکثیر اسلام در ساحل مالابار ، در میان قرن 17 از Tarim ، حضرموت ، یمن نقل مکان کردند. سیدها رشته های ساحلی را برای استقرار انتخاب کردند. خانواده با شکوه اراککل در کرالا آغاز تنگال بودند.
پاکستان
تعداد زیادی سید در پاکستان وجود دارد. برخی از این سیدها ابتدا به گردیز ، بخارا و ترمز و سپس به آسیای جنوبی مهاجرت کردند. بسیاری در اوایل خیبرپختونخوا ، سند و پنجاب اقامت گزیدند.
پیروان مذهب شیعه و سنی بسیاری از اسلام وجود دارد. در میان سیدهای مشهوری که به این منطقه مهاجرت کرده اند باید از “شاه یوسف گردیز” که حدود 1050 میلادی به مولتان پنجاب آمد ، نام برد. پدربزرگ او ، ‘سید علی قصور’ ، از مأموران “حضرت امام جعفرصادق” ، از بغداد مهاجرت کرد و در گردیز افغانستان اقامت گزید.
از دیگر مقدسین می توان به بابا شاه جمال ، سید علی شاه ترمیزی ، مخدوم جهانیان جهانگشت ، سید کاستیر گل گل کاکا صاحب نوشرا اشاره کرد. سید میران حسین زنجانی ، پیر بابا از بونر ، جلال الدین سرخ-پوش بخاری ؛ شیخ سید میر میراک اندرابی از خانقی آندرابی در هند کشمیر را اشغال کرد و سید محمد المکی.
سیدهای پاکستان به عنوان برجسته ترین و باسابقه ترین افراد این کشور شناخته می شوند. تعدادی از آنها به آیکون های مذهبی ، رهبران سیاسی و متخصصان محبوب و مشهور تبدیل شده اند. بعلاوه ، پاکستان در حال حاضر بیشترین جمعیت سید را در کل آسیای جنوبی دارد. مشوانی های سید نیز در پاکستان زندگی می کند.
سیدها از شیراز ، ایران به بلوچستان مهاجرت کردند و بعداً به سند معروف به شیرازی سید هستند. آنها در یعقوب آباد و تاتا زندگی می کنند. اولین شیرازی سید که از بلوچستان به سند مهاجرت کرد ، مالوک شاه بود. وی در حوالی شهر یعقوب آباد به خاک سپرده شد.
یکی دیگر از مقدسین معروف سند ‘مهر شاه’ از تبار مالوک شاه بود. MPA ایجاز علی شاه و دبیر استانی سابق ، ارباب علی شاه ، شرازی سید را در نظر گرفتند.
ترمزی ها که در پاکستان اقامت گزیدند ، اکثراً از فرزندان مقدس بزرگ روحانی صوفیه سید علی شاه ترمزی پیر بابا بودند. قبر و مزار پیر بابا در روستای باچا کیلای در منطقه کوهستانی بونر خیبر پختونخوا پاکستان. وی همچنین به عنوان “شاه کوراسان” (“پادشاه کوراسان”) شناخته می شود.
کل جمعیت سید در پاکسیتان 81515000 نفر است که بیشتر آنها ساکنان بخاری (96،000) ، حسینی (39،000) هستند. قرشین (34000) ، چیشتی (22،000) ، تاران (8900) ، كهری (7،500) ، مشوانی (7،000) ، اوسترانا (6،200) ، قدیری (2،300) و لاخیار (1800).
This post is also available in:
